Diyarbakır'ın Hazro ilçesinde yoksul bir Kürt ailesinin çocuğu idi.

Süleyman Cihan, İlk ve Ortaokulu Ovacık'ta bitirdi. Lise öğrenimini Elazığ'da tamamladı. 1973 yılında alınan 1. yenilgi sonrasi ilişkileri kopma noktasına geldi. 1974'de İstanbul'a geldi. Belli bir süre kurucusu olduğu Tunceli Kültür ve Dayanışma Derneği'nin Başkanlığı'nı yürüttü. Aynı yıl illegal mücadeleye atıldı ve Bati Anadolu Bölge Komitesi (BABK)'ne seçildi. 1976 yılında Koordinasyon Komitesi ayrılığından sonra, merkezi örgütlenmeye önderlik etti. 1. Konferans'ta MK Siyasi Büro üyesi seçildi ve Örgütlenme Komitesi'nde yer aldi.12 Eylül'le birlikte Süleyman Cihan her yerde aranır ve hakkında "vur" emri çıkartılır. Bu yoğun saldırı döneminde 1981 Şubat'ında 2. Konferans başarıyla tamamlandı. S. Cihan bu konferansta Genel Sekreterliğe seçildi. 28 Temmuz 1981 tarihinde yakalandı. İki ay Gayrettepe işkencehanelerinde "Kızıl Direnme Ruhu"yla büyük bir direniş göstermiştir. Onun göstermiş olduğu direniş karşısında acizleşen devlet, çareyi onu katletmekte buldu.

"...........
CİHAN'dan sözetmek için nasıl başlanır söze... Annesi, gözleri önünde kurşunlanan çocuğa adını vermesinden mi, andını emanet ettiği dağ başındaki o gerillalardan mı? Nasıl, nasıl başlanır söze?
...
CİHAN'ı düşünüyorsunuz; yeterince yazılamadığını... Yazılanlarin yetmediğini ve yetmeyeceğini ve sanki buza yazıldığını ve eriyip gittiğini. Gidenin ardından methiyeler ya da mersiyeler yazmanın ölümü ne tamamladığını ne de tanımladığını. Tanımlayamadığınız bir susuşla bıçaklayıp duruyorsunuz kalbinizden geçen acı ırmaklarını, ve orda durup bir şiire yaslanıyorsunuz;
Sen yoktun...
Kirleniyordu ırmak çoğalıyordu gece
Gecenin sabaha yakın bir yeridir, işkence sonrasıdır. Sonrasıda derin acılardır ne ki direnilmişse onur yara sarıcıdır. Sonsuz acılar içinde onurunuza ve yaralarınıza yaslanıp direnişinizi biriktiriyorsunuz. O an bir fısıltı duyuyorsunuz birden; kan gibi çığlıklardan gelen bir direnişçi sizin olduğunuz hücreye fısıldıyor. Dönüp bakıyorsunuz. Kim? Anımsamaya zaman yok. Zamanın en kısa anında CİHAN'ı anlatıyor fısıltı: Direniş sürüyor!
Süleyman Cihan yoldaş, "ben komünistim" diyor da, başka bir şey demiyor!
O an doğruluyorsunuz yaslandığınız yaralarınızdan ve direniş bildirgesi olan bu fısıltıyı alıp yüreğinize yazıyorsunuz. Apaydınlık bir şarkı olup sızıyor bu fısıltı, hücredekilerin saflarına, coşkulanıyorsunuz.
Cihan yoldaşla buluşup, birlikte kaldığınız eve dönemediğiniz günün akşamından bu yana, ondan ilk haber alışınız:
CİHAN yaşıyor!
CİHAN direniyor. Ve siz zaten onun direneceğini biliyorsunuz. O'nun nasıl direndiğini duymak sizin için yeni bir şey olmuyor......yoldaşları ve halkı biliyor ki, o direnecek. Düşmanı cellatları biliyor ki, o direnecek. Beklenen ölümüne susmaktı.
Sustu.
Sanki yeryüzü sustu o an; en güzel şarkıyı söylemek üzere sustu.
........
O, komünistti.
Tanrılardan ateş çalmıştı. Prometheus ya da darağacında bile boyun eğmeyen mağlupların, tarihimize armağanıydı. Haklıların usanmazlığıydı ve ütopyasını yitirmeyen ısrari .. Çocukluğundan taşıyıp getiriyordu Dersim mağluplarının yaralarını ve haklılıklarını ve uslanmazlıklarını. Ayaklanış ve yenilgi ve ölüm küllerinden kendisini yeniden yaratan Anka Kuşu olup, yaralarını sarıyordu mağlupların.

.........
Unutamıyorsunuz; yıl, 1976'dır. KK hizibinin partiden tasfiyesi ve partinin yeniden merkezi, örgütsel inşaasi gerekmektedir ki, Süleyman Cihan yoldaş böylesi bir anlamlıçabanın önderidir. Parti'nin 1978'deki 1. Konferans'ında da MK üyesidir. Süleyman CİHAN, gösterişsiz ama ödünsüz kişiliğiyle yaşamın ve örgütlü mücadelenin ilişkin cephelerine kendisini bir bildiri gibi sürmeye devam etmektedir. Faşizmin kendisi hakkındaki "vur" emri, onu mücadelenin sıcağından geri çekemez. Mücadele sürüyor. Parti içindeki tasfiyeci eğilimlerle de mücadeleyi sürdürürken çesitli gerekçelerle partiden kopan ya da koparılmış devrimcilerin yeniden partiye ve devrime kazanılmasına özel bir önem veriyor.

.........
Amansız bir takibat ve ardınıza düşürülmüş"vur" emri ile giderek daha daraltılan kuşatma ortasında mücadeleyi sürdürüyorsunuz. Çünkü, sosyalizme inanıyorsunuz. Devrime inaniyorsunuz. Partiye ve onun önderi Cihan yoldaşa özellikle çok inanıyor ve güveniyorsunuz. Bu güven bütün kanıtları ve yalınlığıyla orta yerde. Örgütsel darbelere, yakalanma ve ölümlere karşı direniyorsunuz. .........                                                      

Süleyman Cihan yoldaş ise uzun yıllardır ardından sürüklediği vur emriyle alay edercesine önder konumuyla mücadeleyi sürdürüyor. Ama kuşatma daralıyor. Süleyman Cihan yoldaş özelinde, vur emriyle aranmasının ötesinde, kendisiyle ilişkide olabilecek her insan, cunta tarafından yoğun baskılar altında tutuluyor. O günlerde, ve unutamıyorsunuz; tartışmayla değerlendirilmiş bir gecenin sabaha yakın bir yerinde Cihan yoldaş cebinden bir fotoğraf çıkarıyor. Bakıyorsunuz, zarif giysiler içinde 8-9 yaşlarında güzel bir kız çocuğunun fotoğrafi bu. Anlıyorsunuz; faşist cuntanın Cihan yoldaşa karşılık rehin aldığı kız çocuğudur bu. Cihan yoldaşın sevgili Eylem'i... duygulanıyor Süleyman Cihan, uzun uzun bakıyor ve ardından başka bir odaya geçip kimi fotoğrafları yakıyor. (...)
Unutamıyorsunuz. Bu kuşatmayı yarıp geçmek gerekiyor. Buna inanıyorsunuz. O sırada ülkeyi terkedip gitmeyi kesinlikle doğru bulmuyor olsanız da, CİHAN yoldaşa bir öneride bulunuyorsunuz. Bunu çok doğrudan söylemiyor, ama başka bir gereksinmeyle gerekçelendiriyorsunuz; yurt dışındaki parti örgütlenmesini disipline etmek, tasfiyecilerin etki alanlarını daraltmak ve enternasyonal yükümlülükleri doğrudan tartışmak için bir süre için yurt dışına çıksan...
Hayır, diyor; "Orada ilgili yoldaşlarımız var. Ben buradayım" diyor ve başka birşey demiyor. Her şey bu kadar kesin. Unutamıyorsunuz. O gece partinin belirlediği mücadele taktiklerinin TKP(ML)'nin 72 programatik görüşlerinden değil daha çok ülke devrimci/politik gündemi ele geçirmiş sağ oportünist yaklaşımlardan etkilendiği şeklindeki bir eleştiri de tartışılıyor,... Ne ki, CİHAN yoldaş kendisini bir kaygıdan kurtarıp bu olaya tam katamıyor; çünkü sabah olur olmaz birisine gitmek ve ondan, sorgudaki birinin gönderdiği haberin detaylarınıöğrenmek gerekiyor. Parti yeni ve ciddi bir darbeyle karşı karşıya. Buda uzun uzun tartışılıyor. Ve sonunda Süleyman Cihan yoldaşın değil, onun göndereceği bir arkadaşın o şahsa gitmesi ve bilgiyi alması tavrı oluşuyor.
Sabah oluyor, birlikte çıkıyorsunuz evden. Ayrılmadan öncede gece konuşulanların güne ilişkin kısımlarının uygulanmasıyla ilgili konuşuyorsunuz yine. Endişelisiniz çünkü, kalkıp kendisi gidebilir. Anımsatıyorsunuz, yanıtlıyor; beni sağ ele geçiremezler, diyor; sağ ele geçirirlerse de sağ bırakmazlar...
Bunu çok iyi biliyor ve ürperiyorsunuz.
Akşam oluyor. Belirlenen saatte belirlenen yere geliyorsunuz ki, birlikte eve dönesiniz ve gelişmeleri değerlendiresiniz...
Gelemiyor CİHAN yoldaş.
Artık gelemeyeceğini anlıyorsunuz. Ve bekleyiş kanlı bir çığlık gibi giriyor araya.
Dönüyorsunuz;
......
(Unutamıyorsunuz; ele düşmüssünüz. Uzun işkence günleridir. Gözleriniz kanlı gözbaşlarıyla kapalı olarak işkence merkezinin bilmem kaçıncı katına çıkarılıyorsunuz ve orada söyleniyor size: Süleyman CİHAN kendisini buradan attı ya da attık, her neyse... Akıbetin aynımı olsun? Ölüm kadar kesin bir acıdır o an duyduğunuz; bir gözdağı da olabilir söylenen. Ama ya doğruysa? Çok zaman sonra öğreniyorsunuz ki, ölüm girmiş yoldaşınızla aranıza.. Artık unutamıyorsunuz)
O, komünistti.
Esir düşmüs ama teslim olmamıştı. İşkencede bir ihtilal bildirgesiydi ve enternasyonal belgenin bayrak taşıyıcısıydı:

Serbama wahto mardayno mıka!

.......
Ben komünistim, dedi.
Eşgali dağlara yakıştı...
Sevmek en iyi şimdi... dövüşmek yine şimdi
Sol yanı göğsümüzün bir daha unutmaz seni

*Bu yazıÇetin Pir'in Halk Demokrasisi dergisinde yayınlanmış bir makalesinden alınmıştır. ( Eylül-Ekim 1991 Yıl: 2 Sayı: 9 Sayfa:. 57)