1975'de mücadeleye Ankara'da katıldı. 12 Eylül sonrası bir dönem Malatya cezaevinde kaldıktan sonra, cezaevinden çıkınca 1986'de gerillaya katıldı.

"...Erdoğan KARATAŞ ile daha 77'lerde tanıştık, ilk O'nun elinde gördüm Devrim Yıldızı'nı -bölgesel dönemde çıkan yayın organı-. Erdoğan, ilk kez 1979 yazında bir eylemde yakalandı; cezaevinde emniyet süreci ile ilgili bazı arkadaşların haksız yere hışmına uğradı, ama O bunu bir dargınlığa dönüştürmedi. Çıktıktan sonra, bulundukları mahallede etkin bulunan faşistlerin ihbarı ile bir faşisti öldürdüğü gerekçesi ile yeniden tutuklandılar -ki, bu cinayetin faşistlerin kendilerince işlendiği daha sonra ortaya çıktı, 12 Eylül'den sonra salıverildiler. Bu iki cezaevi süreci arasında, 18 Mayıs mahallesinde kurulan tüketim kooperatifinde çalıştı. 1982 haziran ya da temmuz ayında, bir randevuda gözaltına alındı, tutuklandı ve 169'dan ceza aldı. 1984 Aralıkta idi sanırım, Malatya E Tipinden salındı. 1986'da kırsal gittiğini öğrendim. Mücadeleye adanmış bir yaşamdı, Erdoğan. Dürüst ve alçakgönüllü..." Y. Cihan

Perihan Çolak Okul yıllarında devrimci düşüncelerle tanıştı. Mitinglerde, grevlerde en öndeydi. Tüm özverili çalışkan kişiliğiyle kendisini sevdiren Çolak, işkencehanelere düştüğünde yapılan ağır işkencelere rağmen, olumlu bir tavır sergileyerek düşmanın sevincini kursağında bırakmıştı. Uzun süre Metris Hapishanesi'nde yatan Çolak, cezaevinden çıktıktan sonra, 1989'da gerillaya katıldı.

"...

Sevgili Peruşka, güzel çiçegim.
Seni son kez televizyonda gördüm. Kendi tutsaklığıma koşul; bu benim için çok büyük bir şanstı. Seni asla göremeyebilirdim. Seni gördüm güzelim. Anlıyorsun, seni gördüm. Hayattan arta kalan son gülüşün yazdan arta kalan kasım günleri gibi sıcak ve içtendi. Saçların kısaydı. Açlık boynunu biraz daha inceltmişti. Nehir yatağında vurulmuş bir yağmur kuşu gibiydin. Gerilla yaşamının seni bir erkek çocuğuna dönüştürdüğünü söyleyenler haklıymış.
Senin olduğunu biliyordum. O nehir kuşu, sendin yukarı koşarken vurulan. Bir haftadır emin olduğum ölümüne şimdi inanamıyorum. Artık yazacak gücüm kalmadı. Benim güçlü olduğuma ilişkin sözlerinde yanıldın. Haberin olsun. Kimbilir belki birgün hasretin daha uzun şeyler yazmam için esin kaynağı olur.
Halen sana bir parça gönderecek kadar saçım var. Ayrıca resmini ve devrimcilerimizin sembolü olan bir de kırmızı karanfil gönderiyorum. Merak etme, senin övüp durduğun gülüşlerine adanmış bir resim. Daha şimdiden o dağ rüzgarlarına hasret kalmış saçlarına taksınlar diye yolluyorum.
Haberin olsun, nihayet firari gözyaşlarım lanet olası erkeklik gururumu taşıp geçti. İçimdeki çığlık meğer bir kırlangıç sürüsüymüş sana göç ediyorlar. Tek sıcak iklimim sensin. Bir gün geleceğim sana. Mutlaka ama mutlaka geleceğim.
Sen yeter diyemeyeceğine göre, seni hep öpeceğim. Bu tutku hiç bitmeyecek. Anlıyor musun, hiç bitmeyecek. Asla!
Önce arkadaşın, yoldaşın ve nihayet ağabeyin İsmet"
28-11-1990