Ankara'da mücadeleyle tanıştıktan sonra demokratik kitle örgütlerinde, haksızlığa, sömürüye karşı faaliyet yürüttü. Demokratik alanda yürüttüğü çalışmalarla daha bir çelikleşmiş, kabına sığmaz olmuştu. 1993 sonbaharında gerillaya katıldı. Kısa gerilla yaşamı boyunca köylülere kendisini sevdirmişti.
3 Ocak 1994 günü bir milisin yakalanıp düşmana bilgi vermesi sonucu, devlet güçleri Artvin kırsalında operasyona çıkarlar. Gerilla birliği operasyondan habersiz olarak, Artvin Borçka'ya bağlı Uğur Köyü'ne iner. Bu köyde sabaha kadar konakladıkları evin sahibinin, bir yolunu bulup, düşmana bilgi vermesi üzerine, operasyon Özel Tim'in de katılımıyla, gerilla birliğinin konakladığı Uğur Köyü'ne yönelir. Köyü kuşatan devlet güçleriyle gerillalar arasında çıkan çatışmada Nilüfer Atav ölümsüzleşir.
Nilüfer Atav'ın cenazesi 9 Ocak'da Ankara'da parti bayrağına sarılarak ölümsüzlüğe uğurlandı.

Ailesi yoksul olduğundan ortaokul ve lise döneminde hem çalıştı, hem okudu. Büyüdüğü İstanbul- Tozkoparan semtinde MLSPB saflarında devrimci mücadeleye başladı. 1989'da MLSPB saflarından ayrılarak Partizan saflarına, 1990'da da gerillaya katıldı.

Tokat'da 1990'da Baba Erdoğan'ın birliğine gerilla olarak katıldı. Kod ismini Baba Erdoğan kendisine vermişti. Baba Erdoğan son nefesini verirken Memo yanındaydı.

..................

Gelecekte, eylemden eyleme koşmanın yaşamımda ilk adımlarının müjdecisiymiş meğer bildiri dağıtırken yüzünde gördüğüm yaramaz gülüşlerin. Ben o gülüşlerini sabırsızlığın son demini yaşadığı günlerin sona ererek, Karadeniz’in dik yamaçlarına doğru yola çıkma günü geldiğinde de görmüştüm.
Terminalde indiğimizde akşamı beklememizin telaşını senden çok yaşayanını görmemiştim. Dağlara kucak açmanın, savaşa koşmanın,geceye karışmanın içine düşürdüğü ateşin sıcağını hissetmedim diyebilir miyim? Aynı gün bizim randevu yerine vardğığmızda gecenin sessizliğini bozarak gelen ıslığın, Ali Haydar marşı parolasına senin tez elden karşılık vermendeki heyecanını düşünüyorum. Baba Erdoğan yoldaştı gelen. Tek tek öpmüştü bizi, tek tek ilgilenmişti. Sonra partizan adımlarla yürüyüşe geçmiştik. Mola yerinde yediğimiz soğan ekmeğin ardından Almus dağlarının kızıl gülü “Memo olsun senin kod ismin” demişti. Karşılık vermemiştin. Itiraz kabilinden bir hareketin de olmamıştı. Sevdiğini belli etmiştin kod ismini, usulca gülümseyerek.
Düşünüyorum ve Baba Erdoğan yoldaşın öncünün çizgisine uygun düşen eylem anlayışından hareket ederek, önümüze koyduğu baskın eyleminin gerçekleştiği gündeki bir ayrıntı geliyor gözümün önüne.
Artık birliğimiz hazırdı, karakol basılacak, silahlara el konularak, birliğimizin silah sorunu çözülecekti. Hareket etmeden birkaç saat önce ordumuzun kızıl komutanı, “yoldaşlar, şehit düşerseniz, son söz olarak IKK’nın sizin adınıza neyi yazmasını istiyorsunuz?” diye sormuştu. Onun dışında hepimiz içimizden gelen şeyleri söylemiştik. Sen de tatlı bir gülümsemeyle beraber, “devrim bizler görmesek de mutlaka gerçekleşecek, bizler şehitler kervanına katıldığımız zaman, kanımızı bu toprağa döktüğümüz sürece onun sabah güneşi misali yükselişive doğusu daha erken olacak. Bizler de bunu istemiyor muyuz?” demiştin. Ama o gece sen değil, Baba yoldaş doğacak güneşe kızıllıgını verecekler arasına karıştı. Ve sen o gece saatlerce onu yalnız bırakmadın, son nefesinde yanıbaşındaydın. Memo’sunun yoldaş bakışlı gözlerinin içine kartal bakışlı gözlerini son bir kez dikerek yumdu.............

Başarılı bir savasçı olan Gülbahar, dönemin gerillaları arasındaki en keskin nişancılardandı. Bu özelliklerinden dolayı düşmana kök söktüren bir savaşçıydı..

Gülbahar Göynek, (Tanya’nin anısına...)

Bugün bir ses daha yükselmişti,
Dersim’in kanlı daglarında
Haykırıyordun sen kadın partizan
Faşizmin çemberinde
Haziran haziran kanlı haziran
Daglarda savaşıyor partizan
Desen desen olmuş dökülen kan
Selam olsun sana kadın partizan
Roket, havanlara meydan okudun
Halk için severek canını verdin
7 Haziran’a adını işledin.
Örnek oldun sen kadın partizan
Savaştın yılmadan partizanca
Ölümsüzleştin sen tarih boyunca
Solmayan gül oldun dersim daglarında
Dökülen kanın kalmayacak yerde
H. Göynek

1994'de gerillaya Almanya'dan katıldı.

........
Avrupa’ya henüz adım attığım günlerdi. Avrupa’daki Türkiyeli Işçiler Konfederasyonu’nun (ATIK’in) kongresine denk gelmiş ve izlemek üzere katılmıştık. Yoğun tartışmaların olduğu bir kongreydi ki, kızıl kıyamet sözlerle konuşanların çokluğu alabildiğine dikkat çekiciydi. Hatta yıllar sonra ülkeye dönüp de bir gazete bürosunu dahi ziyaret etmekten aciz bir sözüm ona Maoist’in, kürsüye çıkıp da kızılca kıyametler kopararak kongresinde yer aldığı demokratik kitle örgütünü ve ülkedeki komünist partisini sağcılıkla, reformizmle, tasfiyecilikle itham edişi unutulur gibi değildi.

Selver, aynı zamanda gençlik komisyonunda yer aldığı bu demokratik kitle örgütünün kürsüsüne çıktığında, bu kızıl kıyamet sözler edenlere karşı oluşan tepkiden ötürü, kendi komisyonlarının faaliyetinden öte acemi ve öfkeli sözlerle birkaç noktaya temas etmiş ve savrulan bir el hareketiyle “Buyrun merkezi halkacılar ülke sizi bekliyor,” demişti.

Bu konuşmasından kısa bir süre sonra duyduk, Selver, Dersim dağlarına Nurhak olmuş.
Bu duyuştan ne kadar sonraydı bilemiyorum ama daha sonra Gürsel’le, Ismail Arslan’la vurulduğu çatışmada cesetlerimize bile kin kusan hasımlarımızca derisinin yüzüldüğünü duyunca müthiş bir öfkeye kapılmıştım.

2 No'lu Alt Bölge Komutanlık üyesiydi. İstanbul'dan gerillaya katıldı.

Ağabeyi PKK gerillası iken şehit düşen Özlem Sürgeç, 1991' de gerillaya katıdı.

Ne kış, ne de sonbahar
der yüreğimiz her mevsimde.
Durur gonca güle
Karanlıkta yanan mum ışığı
yeter ki sönmesin.
Dönüşür günle birlikte güneşe.
Nice değerler bırakarak
ayrıldın aramızdan.
Senden sonra gidenler gibi.
Özlemle anıyoruz şimdi seni

Ailesi adına Haydar Sürgeç