Yaşar Seyman

"Acı haber tez duyulur" derler ya, ne de doğru derler. Avusturya’nın Innsbruck kenti, dagları ile Dersim coğrafyasını çağrıştırır. Acı haberi bu kez Innsbruck’ta aldım. Ovacık-Mercan Vadisi’nde 17 kişi öldürüldü…

En son Türkiye’de ayrıldığımda asker cenazelerinin görüntüleri gözlerimde, annelerin çığlıkları kulaklarımdaydı. İnsan izlerken; ister istemez empati yapıyor. Gencecik oğlunu askere gönderen annenin, ansızın acı bir haberle dünyası kararıyor…

Innsbruck dönüşü, akşam üzeri annem arıyor. "Ne var ne yok?" soruma hüzünlü bir sesle, "Müşkünaz’in oğlu Kenan’ı Tunceli’de öldürmüşler, cenaze dün geldi. Mezarlık ana baba günüydü. Her tarafı kuşattılar. Hüsnü ile Müşkünaz perişandı. Allah bu acıyı düşmanıma vermesin" diyordu.

Kapanan telefonla yıllar öncesine savruldum. Hüsnü amca ile Müşkünaz abla Çalışkanlar Mahallesi’nin varlıklı, birbirini seven ve yakışan çiftleriydi. Tek eksikleri çocuklarının olmayışıydı. Müşkünaz ablayı gören herkes ona doktorlar, türbeler, yatırlar öneriyordu. Bir gün güzel haber duyuldu. Müşkünaz abla hamileydi. Güzelliğine güzellik katan bu hamilelikten bir oğlu olacağını ultrasonun olmadığı dönemlerde, deneyimli kadınlar müjdeliyordu…

13 Kasım 1964 günü davullarla, zurnalarla, kurbanlarla oğlu oldu. Adını Kenan koydular. Tüm mahalleli onlar adına sevindi. Genç kızlar, gelinler kırk gün boyunca Müşkünaz ablayı yalnız bırakmadılar. Kenan’ın tüm düğünleri mahallenin düğünü oldu. Halası nın kızıyla evlenip Hollanda’ya yerleşti. Yıllar sonra oğlu Onur’un ve kızı Dilara’nin adını yine mahalleliden duydum.

Hüsnü amca Erzincan’in Tercan ilçesine bağlı önceleri adı Zaggeri olan daha sonra Büklüm Dere olarak degiştirilen köyünden amcasının kızı Müşkünaz ile evlenerek Ankara Altındağ’a yerleşiyor. Sosyal demokrat bir aile olarak yaşamlarını sürdürüyorlar. Kenan, solun kalesi Altındağ’da doğuyor ve sol düşünce ile biçimleniyor. 12 Eylül sonrası cezaevi günleri ardından özgürlük ve evlenerek Hollanda’ya yerleşiyor. Sonra hem çalışıp hem siyasi görüşünü sürdürüyor…

Altındag’a giderken, yol boyu Kenan’ın yakışıklı gülen yüzünü, saygılı tavırlarını ve kararlı duruşunu anımsadım. Hüsnü Amca ile Müşkünaz ablanın acılarını paylaşmak için gittiğim evde ansızın çalan telefonda Onur, Hollanda’dan dedesini arıyordu. Hüsnü amca, torunu ile hiçbir şey olmamış gibi konuştu. "Çocukların sınavları var. Bitince söylemeyi düşünüyoruz" diyordu. Gözyaşları mı tutamadım. Kenan doğdugunda, muhtar babama yardım ediyordum ve doğum ilmuhaberini sevinçle yazmıştım. Şimdi ölümünü yazan gazeteleri okuyorum. Yaşam acı rastlantılarla insanı sarsıyor. Müşkünaz abla da adaklar adadığı oğlunu Düzgün Baba’ya kurban vermis, Munzur yine kan akıyordu.

Altındağ dönüşü, idam edilen Necdet Adalı’yı, öldürülen Sami Bayraktar ve Kenan Çakıcı’yı düşündüm. Altındağlı gençlerin yazgıları değişmiyordu.

DERSIM ŞEHİTLERININ ARDINDAN…
M. Can YÜCE

Devrim şehitlerinin ardından yazı yazmak gerçekten zordur. Yazının başından sonuna kadar birlikte yaşanılan anılar bir film şeridi gibi bellekte canlanır, geçmişin derinliklerinde kalmış anılar yeniden yaşanır, büyük bir acıyla, yürek sızısıyla…
Türk devletinin Dersim’de gerçekleştirdiği kanlı operasyonu, TV ekranlarında sıradan bir haber verilir gibi sunulurken duyduk. Başta şehit düşenlerin adları verilmedi. Sadece öldürülenlerin içinde “üst düzey yöneticilerin” de olduğu belirtildi. Genelde kanıksanan bu tür haberlerin etkisi sinirli ve genel ölçüler düzeyinde kaldı. Ancak operasyonun ayrıntıları açığa çıkınca yürek acımız büyüdü, derinleşti… Içlerinde yakından tanıdığımız, ortak eylemlerde bulunduğumuz, birlikte zindanın karanlıklarında güzel anılar yaşadığımız arkadaşlar vardı. Cafer CANGÖZ ve Aydın HANBAYAT arkadaşları Diyarbakır zindanında tanıyorum. Cafer ile daha yakından bir ilişkimiz oldu, ancak Aydın arkadaş daha sonra geldigi için iliskimiz çok sınırlı kaldı.

1984 Ocak Direnişinde Cafer de ölüm orucundaydı. Sonra 35. Koğuşta ortak bir komündeydik, ortak bir tünel çalışmamız vardi. Birlikte tünelin içinde “çıkış vaziyetine” yattık. Tünelin ağzı nöbetçi kulesinin önünde çıkınca büyük bir öfkeyle koğuşa döndük. Bir sonraki hafta yeniden çıkışı denedik, bu kez Caferlerin olanaklarını kullanacaktık. Ancak bir kez daha şansımız yaver gitmedi. Yağan yağmurlardan dolayı tünelin ağzı çöktü. Bu haberi Mustafa GEZGÖR arkadaşımız getirdiğinde birlikte üzüldük, şanssızlığımıza lanetler okuduk! Ama yılmadık, tünel çalışmasını sürdürdük.Bu tünel bir yıl sonra açığa çıkabildi. Cafer polisteki direnişiyle tanınmıştı, ama O, sadece polisteki boyun eğmez tavrıyla değil, bütün yaşamıyla, yaşamının her aşamasında direnişçiydi, devrimci direnişi kendisi için bir yaşam biçimine dönüştürmüştü.

Diyarbakır zindanında, 35. Koğuşta Cafer ile sayısız politik görüşmemiz, dostça paylaşımımız, ortak karar zeminlerinde görüş birliğimiz olduk. 35. Koğuşta PKK ve TKP-ML TIKKO tutsakları uzun süre aynı komünü paylaştılar, devrimci dayanışma ve ortak yaşamın en güzel örneklerini sergilediler… Aslında devrimciliğin en güzel yaşam ve kültürel değerleri o zor zeminlerde yaratıldı. Bunda Cafer gibi devrimcilerin hatırı sayılır bir payı vardır. Kimi zaman bizim ile TKP-ML’li arkadaşlar arasında kimi sorunlar da çıkıyordu, ama Cafer bunların çözümünde hep önemli bir rol oynardı. Son derece sevecen bir üslubu, alçakgönüllü, cana yakın ve dostça yaklaşımları, her zaman sorumlu bir duruşu, saygın bir kişiliği vardı. O zamanlar hepimiz, devrimci romantizmin en güzel örneklerini yaşıyorduk, “politikada amatör”dük, bu anlamda da devrimci olmak, direnişçi olmak, “ortak yaşamı” sürdürmede en temel ölçüydü. Bu anlamda çoğu kez “farklı gruplarda” olduğumuz bile aklımıza gelmezdi. Farkli örgüt zeminleri, farklı ideolojik çizgiler birer gerçekti ve ortak ideallere yürümede birer formdu, zorunluluklardı. Ama bunlar dostluklar, güzel yoldaşlıklar ve arkadaşlıklar önünde engel değildi. Zindanın dar ve boğucu gerçekliği bunda belki etkileyici bir olguydu, ama kesinlikle belirleyici değildi. Aynı zindanda başka gruplardan arkadaşlarla Caferler ile yakaladığımız ve yaşadığımız sıcak dostluğu yaşamadık. Öncelikle bunda direniş karşısındaki duruşların farklılığı belirleyici bir etkendi, somut kişilik farklılıkları da bunun temel nedeni oluyordu. Ama Caferler ile direnişler karşısındaki duruşumuzun hemen hemen aynı oluşu, direniş süreçlerinde yaşanan sıcak ve samimi yaklaşımlar unutulmaz dostlukların gerçekleşmesine yol açtı. Bu zor günler ve zeminler, aynı zamanda hepimizin belleklerinde ve ruhlarında güzel ve kalıcı dostlukların, değerlerin, ortak anıların oluştuğu günler ve zeminler olmuştur. Bundan dolayıdır ki, Caferlerin şehit düşüşü en yakın arkadaşımın, en yakın sevdiklerimin yitirilişi kadar büyük acı vermiştir, vermeye devam ediyor…

Caferler, samimi ve tutarlı devrimcilerdi. Onlar, amaçlarına, ideallerine, yani devrim ve sosyalizm davasına her zeminde ve her zaman yürekten bağlıydılar; yaşamları, yaşamlarının her ayrıntısı bunun somut ve tartışmasız kanıtıdır! Ideolojik çizgileri, izledikleri yöntem ve araçlar hakkında söyleyebileceklerimiz ne olursa olsun, hiçbir sey bu gerçekliği değistirmez. Özellikle ‘90’lardan bu yana devrim ve sosyalizm davasından kaçışın moda haline geldiği, neo-liberalizmin, reformizmin “yükselen değer” haline geldiği bu zamanlarda, samimi ve tutarlı devrimci olmak, devrim ve sosyalizm çizgisinde ısrar etmek; devrimci kimliğin, devrimci kalmanın ve devrimci olarak yaşamanın en temel ölçütüdür!

Işte Caferler, bu ölçünün canlı ve yaşayan örnekleridir! Diğer değerlerin ve anıların dışında bize, biz devrimcilere bıraktıkları en büyük miras, en büyük değer budur!

Okan ve Berna ÜNSAL arkadaşları Çanakkale zindanında tanıdım. Ortak birçok anımız, güzel ve acılı günlerimiz oldu. Devrimci etkinliklerin dışında futbol turnuvalarımız, ideolojik-teorik ve politik tartışmalarımız, paylaşımlarımız oldu. Okan’ın ortak türkü söylemelerimize sazıyla eşlik etmesi ayrı bir güzellikti. Hele “Kozanoğlu” türküsünde yaşadığımız ortak heyecan hala belleklerimizde capcanlıdır!

Bizi bir araya getiren, unutulmaz dostlukların yaşanmasına neden olan neydi? Kuşkusuz samimi ve tutarlı devrimcilerdik, bizi bir araya getiren temel neden buydu; parti veya grup farkı bunun önünde engel değildi… Zindanlarda devrimcilerin yan yana durmaları, ilkesel olduğu kadar yakıcı zorunluluklardan da kaynaklanıyordu. Bu zorunluluklar tetikleyicidir, dürtücüdür, ama devrimci direnişçilik, samimi ve tutarlı devrimcilik bunun belirleyici zeminidir! Öyle olmasaydı herkesle benzer dostluklar yaşanabilirdi, ama gerçeklikte yaşanmadığını herkes bilmektedir.

Okanlar, Imralı ihanetine tavır almamızı net bir biçimde desteklemiş, bunu kendi basınlarında yazılarımıza yer vererek açıkça göstermişlerdir. Burada önemli olan sembolik bir tutum değil, ilkeli, tutarlı ve samimi duruştur! Okanlar bunu gösterdiler…

Sonra 2000 yılının ölüm oruçları oldu… Caferleri, Okanları, Bernaları, Cemal Keserleri bu eylemlerde görüyoruz… Tahliyeler, onları rehavete değil, yeni zeminlerde mücadele bayrağını daha da yükseltmeye götürdü… Elbette mücadele biçimleri, yöntemleri, bunun taktikleri hakkında çok söz söylenebilir. Yeri ve zamanı geldiğinde biz de kendi cephemizde bunları söyleriz, bunu, bu samimi, tutarlı ve direnişçi devrimci arkadaşlarımızın anısına bağlılığın bir gereği sayarız. Ancak bugün altı çizilmesi gereken nokta, davaya bağlılık, devrimci ve sosyalist kimlikte gösterilen ısrar, bunun da samimi ve tutarlı bir çizgi olarak bu arkadaşlar tarafindan sürdürülmüş olmasıdır! Bunun ölümüne kanıtlanmasıdır, hem de bütün yaşamları boyunca…

Kuskuşuz, “ömrünü devrimci mücadeleye adamış, birçok sınavda alınlarının akıyla çıkmış, polis sorgularında ve zindan direnişlerinde direnmiş, sayısız kez ölümün sınırından dönmüş ve her defasında inandıkları çizgi doğrultusunda yeniden mücadele bayrağını yükseltmiş, önemli bir birikim ve deneyime sahip devrimcilerin katledilmiş olması, Türkiye ve Kürdistan devrimci mücadeleleri açısından çok büyük bir kayıptır!” (SOSYALIST-ŞOREŞGER Bildirisinden)
Acımız gerçekten çok büyük, yüreğimiz acıyor… Bu, daha fazla mücadele, daha doğru ve sonuç alıcı yöntemlerle devrimci mücadeleye yüklenmek anlamına geliyor, onu tetikleyen bir etken oluyor…
Caferler, Aydınlar, Okanlar, Bernalar ve diger devrim şehitleri, diğer şehitlerimiz gibi yolumuzu aydınlatan birer meşaledirler… Samimi, tutarlı ve ilkeli devrimcilikleri her zaman mücadele ve yaşam bayrağımız olacaktır!
Güzel dostlarım, devrimci yoldaşlarım siz rahat uyuyun!
Topraklarımız her zaman büyük devrimciler doğurmaya gebedir!
Onurla taşıdığınız bayraklarınız ve silahlarınız “elden ele” taşınacaktır, devrim ve sosyalizmin zaferine kadar!

Dersim yasa, Dersim acılar içinde kıvranmaya, Dersim feryat etmeye devam ediyor.

Dersim' de Kürtler katledilmeye, bedenler kurşunlanmaya, başlar kesilmeye, gövdeler biçilmeye devem ediyor.

Dersim'de on yedi can daha düştü toprağa...

On yedi fidan daha filizlendi Munzurun kanlı suyunda.

On yedi yiğit daha devrildi Iksor uçurumlarından...

On yedi kahraman daha veda etti Dersim'in asi diyarından...

On yedi militan daha misafir oldu Ibrahim Kaypakkaya ile Seyit Rıza'ya...

On yedi devrimci daha vuruşa vuruşa, dövüşe dövüşe, " elveda yoldaşlar, elveda insanlık " deyip verdi son nefeslerini.

Cafer ile Aydin; Dersim'in direniş hamuru ile yoğrulmuşlardı. Direniş felsefesini Ibrahim Kaypakkaya'dan, savaşçı ruhlarını Seyit Rıza'dan almışlardı. Munzurun kanlı suyundan, Iksorun derinliklerindeki dedelerinin kemiklerimden almışlardı öfkelerini. Karınları deşilen gelinlerin kanında, göğüsleri kesilen anaların gözyaşlarında, tecavüze uğrayan genç kızların çığlıklarında sınanmışlardı iradelerini. Süngülerin uçlarında donmuş Dersimli çocuklarının gülüşlerinden ant içmişlerdi.

Cafer ile Aydın;12 Eylül sorgularında " ser verip sır vermeyen " iki ender devrimciydi. Işkencelerden geçmişlerdi, ayları bulan vahşiyane uygulamalara maruz kalmışlardı. Günlerce aç, susuz, uykusuz bırakılmışlardı. Cellatlar, onlardan, yoldaşlarının kellesini, arkadaşlarının kanlı bedenlerini, devrimcilerin delik deşik edilmiş gövdelerini istemişlerdi. Ama onlar, her seansında "asla, asla " demişlerdi. " Başımızı alabilirsiniz, gövdemizi biçebilirsiniz, etimizi parça parça kesebilirsiniz, ama yoldaşlarımızı bizden asla alamazsınız" diye haykırmışlardı..

Cafer ile Aydın; Diyarbakır zindanında da onurlu duruşlarından taviz vermemişlerdi. Bu cehennemde de boyun eğmemiş, devrimci kişiliklerini ezdirtmemiş, ruhlarını cellatlara teslim etmemişlerdi. O karanlık, o zulüm cenderesinde bile idealleri uğrunda hep direnmeyi tercih etmişlerdi. Çok acı çekmiş, çok işkence görmüş, günlerce, aylarca, yıllarca hücrelerin karanlık dehlizlerinde yalnızlığa mahkum edilmişlerdi. Buna rağmen hep dik durmuş, Esat Oktay celladına karşı boyun eğmemiş, diz çökmemiş, yalvarıp yakarmamışlardı.

Cafer ile Aydın; on yılı bulan zindan yaşamlarında lekesiz, annelerinin ak sütü gibi tertemiz tahliye olmuşlardı. Çıktıkları gibi, tekrar ideallerini peşine takılıp, dağların özgür patikalarında yol almaya devam etmişlerdi.

Cafer bir daha, bir daha düşmüştü cellatların eline. Bir Istanbul sabahında, cellatlar onu kaçırıp gizlice yok etmek istemişlerdi. Fakat yine başarılı olamamışlardı yarasalar. Onu tekrar iskencelerden geçirdikten sonra zindana atmışlardı. Ama o yine Cafer'di. Hem sorguda, hem zindanda yine Cafer'ce direnmiş, yine Cafer'ce bir duruşa sahiplik etmişti.

Cafer, bu kez Istanbul zindanlarında ideallerinin peşinden koşan bir devrimcidir. Burada uzun süren açlık grevlerinde, ayları, yılları bulan ölüm oruçlarında yer alan bir maraton koşucusudur Cafer.

Cafer, Istanbul zindanlarondan da alnının akıyla tahliye olmuştu. Fakat daha sevdası bitmemiş, türküsü tamamlamamıştı Cafer'in. Kendini bir kez daha vurmuştu dağa. Yarım kalmış türküsünü tamamlamak için bir kez daha özgürlük patikalarının yolunu tutmuştu.

Ve...Ve...Ve...

Ruhun, ruhunuz şad olsun...

Insanlık sizi unutmayacak...

Devrimciler, anılarınıza hep bağlı kalacaklardır...

Yarım kalmış türkünüz mutlaka tamamlanacaktır...

Bir müddettir Türkçe yazı yazmıyordum. Ama bazi gelışmeler ve olaylar var ki insanın aldığı kararın geçerliği kalmıyor. Iki gündür Dersim deki Devlet güçleri ile MAOCU/ MLK militanlari arasında çatışmaların olduğu basından öğreniyorduk. Ben kaderci değilim, ama sanki ilk günde bu çatışmada Cafer Cangöz var mı diye hep düşündüm.Ve korktuğum başıma geldi,güzel insan sorgudaki direngen arkadaşımın şehit haberini bu gün gazete manşetlerinde öğrendim. Bu sabah yüreğimde inanılmaz bir acıyla kıvrandım. Çocuklarda sevdigim bir deyim var söylemek kolay mı?

Çünkü, Cafer 1981 ve 1982 de Diyarbakir’da sorgu arkadaşımdı.O,dönemde üç insan bana güç vermisti. Cafer CANGÖZ, PKK den Cemal ARAT (ceza evinde şehit) ve DDKD’den Mehmet MALGIR. Bu üç insanda üç ay gibi uzun zaman süresince sorgudaki direngenlikleri sorguyu yapanlar bile saygı duyuyorlardı.Bu üç kahraman insandan bu günden itibaren yalnız Mehmet MALGIR yaşamakta olduğunu tahmin ediyorum.Cemal ARAT ve Cafer CANGÖZ ile ilgili geçen yıllarda sevgili S.GÜLMÜS hocayla yazışmalarımda NASNAME’ye de kısa bir not göndermiştim.Ben her zaman söylerim ve söylemeye devam edecegim biz değerlerimizin anılarını hep diri tutmalı ve yaşatmalıyız.Bu sabah güzel, yiğit insan Cafer CANGÖZ ÜN şehit düştüğü haberini öğrenince geçmisteki o, lanetli günleri hatırladım. Cafer CANGÖZ le birlikte şehit düşen tüm insanların ailelerine baş sağlığı dilerim.

DERSiM de halkımın umutları şehit düşmesi bizi derinden sarsmıştır...
bütün Kürd halkııin, DERSiM YIGITLERiNiN başı sağ olsun.
Onlar bağrımızda yanan birer meşale oldular...
EY HALKIMIN GERiLLLASI!
DERSiM ve Kürd halkı sizi hiç bir zaman unutmayacaktır.
EY HALKIMIN SEVDASI! GERiLLLAM,
Şunu bilin ki;
DERSiM halki sizleri diğer gidenler gibi
Diroka,
Yani tarihe gömmeyecek.
Sizleri kalplerine, yüreklerine, yarınlarına gömecektir.

EY GERILLAM! ÖZLEMIN DILI OLACAKSINIZ..
Her daim, özlemlerinde ışık olacaksınız.

DERSiM HALKI ,
Laç deresinde, Kutu deresinde,
MUNZUR dagında, nice fidanlarını toprağın kutsallğında sakladı.
SiZLERi DE SAKLIYACAGINDAN KUSKUNUZ OLMASIN...
Yigitler diyarı Alişerlerin,
Dedemiz Seyit Rizaların, Dr.Baranların,
Zilanlarin,Siyarların kanlarıyla boyanan DERSiM,
Sizleride bagrında; Efsanelerinde BASROLDE ANLATACAKTIR...
Sühpeniz olmasın, halkınız sizi her daim özünde, yüreğinin derinliklerinde
binlerce şehid düşenlerin ardından olduğu gibi nice ağıtlar yazacaktır...
Tıpkı benim sizler için su kısacık duygularımı kaleme aldığım gibi..

EY YURDU KURDiSTAN Aşkı dolu gerillam.!!!

Bizler HEP Ağladık, hep üzüldük.
Gün geldi gözyaşlarımızla topraklarımızı suladık.
Gün geldi umutlarımızı gül tomurcukları yapıp Kurdistanın DERSiM topraklarına kazdık.

Gün geldi, dağlarımıza fidanlar dikip yüreğimizdeki sevda hasretine dönüştürdük,
Gün geldi, ANA dilimize döneriz diye bekleyişler içinde salkımdaki çicekleri sulayıp yetişsin diye dualar ettik.
Adına Hêvî dedik..
Gün geldi,
Gerilllamın namlusundaki sevinç gözyaşları olduk.
Adına mısralar yazdık..
Türkülerde hep aynı melodiyi çalıp tek bir ağızla haykırdık..
Bir gün mutlaka! Hêvî umutur diye,
göz yaşlarımızda boğulu ses olduk...
Baba Düzgüne karşı durup ellerimizi göğe açıp,
umutları soldurmayın çığlıklar adıp, en güzel keçilerimizi kurban ettik...
Gün geldi,
Ovacık gözelerinde mumlar yakarak batıl inançlara teslim olduk...
Umuda çıralar yaktık.
Dağlarımızda düşman izi kalmasın diye zılgıtlar eşliğinde serüven olduk...

Ve yinede umut Hêvîdir diyorum.
Unutma! Bir umudum sizde...

Üzülmiyecem ardınızdan.
Çünkü siz, güzel yarınlarda koşan,
çocuk ruhuyla ICIMDEKI inanılmaz heycanımsınız...
Çawsîn bakışlım, ela gözlü
GERILLLAM..

EY KUTSAL TOPRAK DERSiM..!!
SANA nasıl destanlar yazsam?
ve şairin dediği gibi ‘‘Bekle bebeğim bir gün döneceğim elbet...’’
beklenmiyen sevdayla..
biliyor musun?
Nice isimsiz sevda flizlendi
nice isimsiz ağıtlar,
yeri beli olmayan fidanların mezarı yok.
anlıyormusun?
EY DERSiM SENKI yüreği avucunda
her acıyı bağrında dillenmemiş sevdası ağıtlarıyla
ihtişamın ve sefaletin gölgesinde başın dik, bağrın açık yürüdün..
Ooooy özlemim,
Hasretim....
Seni nasıl anlatsam?
Ey GERiLLAM.!!
Sizlere bin selam.
Sana bin Selam EY Kürdistanın Kutsal Toprağı DERSiM.!!
Sana bin umut buket yapıp dağlarına sunacam...
Ve sen orada kaybolan yarınlarda, kaybolan oyuncaklarımı bulacaksın..
OY GERILLAM ve sizler umudun ötesinde acılarımın dilisiniz.
DERSiM DAGLARINDA çalınmış gençliğimi,
filizlenip dalını kıran cellatta karşı mevzilenerek
yarınlarımı, gençliğimi, kaybolan çocukluğumu,
en güzel dünyamı yaratacaksınız...
UNUTMAYIN UMUT Hêvîdir dedim...

Dersim’den çatışma haberleri geliyor.

Çoğu Dersim’ li olan 17 genç insanımız toplantı halindeyken havadan atılan bombalar ile imha ediliyor.
Devlet bir kez daha yaşam hakkını hiçe sayıp bu insanları üzerine havadan yağdırdığı bombalarla yok ediyor.
Ve ölüm bir kez daha “kara saplı bir bıçak gibi” anaların yüreğini dağlamayı başarıyor.

Öldürülen bu insanlarin çoğunu yurt dışında tanıyordum. Bazılarının silah taşıyacak veya çatışacak kadar fiziki konumlarının müsait olmadığını biliyordum. Dolayısıyla toplantı halinde bulundukları bilinen bu insanlar sağ yakalanabilecekken neden imha edildiklerini anlamakta güçlük çekiyorum.

Dersim’ den çatışma haberleri geliyor.
Ölen askerlerin ve ailelerinin görüntüleri gözlerime kare kare yansıyor.

Bakıyorum her birine...
Bir daha hiç göremeyecekleri ve dokunup koklayamayacakları babalarını yitirmiş çocukların yüzlerinde ölüm soğukluğu var. Yakınlarının kucağinda çocuklar ağlıyor, babalari için; babasız yetişecekleri bir gelecek için ağlıyorlar...
Askere yolladıkları çocuklarının sağ salim eve döneceğini hayal eden anne ve babalar oğullarının cansız bedenleriyle yıkılıyorlar.

Yaşam artık onlar için sadece bir dramdan öte gidemeyecek çünkü...

Çünkü evlat acısı bir annenin yaşayabileceği ve hayatı boyunca unutamayacağı en derin acıdır.

***

Aslında bu sütunda Sivas katliaminı yazacaktım; Sivas’ta aydın ve sanatçı dostlarımın kaldıkları oteli ateşe verip yakan canileri lanetlemek ve bu katliamdan bugüne kalan etkileri üzerine birkaç şey söylemek istiyordum.
Ama yazı yazmaya oturduğumda, gazetelerde gördüğüm fotoğraflar yüreğimi sızlattı. Bir kez daha yaşanmayacağını hayal ettiğim ölümlerin etkisiyle sarsıldım.

Yıllardır savaşsız, çatışmasız bir Türkiye için sarkılar söyledim durdum. “Barış” dedim, “kardeşlik” dedim ve ülkemin çeşitli kentlerinde bu taleplerimi yüksek sesle haykırdım.

Ama kimileri için barış bir “hayal ürünü”ydü; kimilerine göreyse “vatani bölmek için sinsi bir oyun”, kimilerine göre de “teslimiyetçilik ve ihanet” olarak anlaşıldı. Oysa benim için barış, yaşadığımız kabusun son bulmasının tek panzehiridir.

Barışın gerçek anlamda karşılık bulduğu alanlar yıllarca çatiışmaların ve ölümlerin odağı haline gelmiş bölgeler oldu.

Yani Kürt halkı yediden yetmişe barışın kalıcılaşması ve çatışmaların son bulması için dünyanın hiçbir yerinde görülmedik kadar istekli ve içtenlikli davrandı.
Yaşanan tek sorun, bu çabaların ortaklaştırılmış bir içerik kazanmamış olmasıydı.

Son beş yılda Kürtler’in dışındaki kesimlerin barış konusunda ciddi bir reaksiyonu olmadı. Bu derin sessizlik ve duyarsızlık ne yazık ki devletin alışılagelmiş gelenekçi tavrındaki israrını değiştiremedi.
Peki ne oldu?..

...

Işte bugün yaşadıklarımız belki de geçmişte yakalanan firsatların tüketildiği bir andır.

Operasyonlarda hayatını kaybeden gençlerin tek suçu Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olmak mıdır?

Bu Cumhuriyet bir kardeşleşme, bir birlikte yaşama, bir demokratik çağdaş dünyayla buluşma projesi olsaydı ve bunun gereği yapılsaydı, en azından yeni ölümler olmayacaktı.
Oysa şimdi yine, babalarını yitiren körpecik çocuklar bu yokluğu hayatları boyunca taşıyacak ve öfkeyle, intikam duygusuyla büyüyecekler!..

Korkunç olan da bu değil mi?

Bir süre önce Dersim'de 17 MKP (Maoist Komünist Partisi) üyesi katledildi. Içlerinde 10 yıllarca mücadele veren arkadaşlarımız vardı. Kapitalist sistemin ve Türkiye'deki inkarcı oligarsik rejimin, kendilerine karşı mücadele veren örgütleri ve bireyleri nasıl bitirdiği dikkate alınırsa on yıllarca direnen bu devrimcilerin yaşamına saygı duyulması gerekir. Bu arkadaşlarla birçok konuda düşüncelerimiz örtüşmezdi. Bu gün düşünce düzeyinde farklılıklarımız daha da arttı. Ancak her türlü sömürü ve baskıya karşı çıkma ve sosyalist bir dünya kurma konusunda ortak söylem ve inançlarımız halen de bulunmaktadır. Kavramlara verdiğimiz içerik ve yorumlarımızın farklı olması bu ortaklaşmaya anlam ve değer vermemizi engellemiyor. Her şeyden önce yaşamlarını bir dava uğruna anlamlandırmaları büyük bir saygıyı gerektiriyor.

Yıllarca beraber aynı cezaevinde kaldık. Aynı havayı soluduk. Voltalarımızda tatlı tartışmalar ve ciddi siyasi sohbetler yaptık. Bu tartışmalarımızda inançla yıkanmış bir temiz ruhun varlığını hala bugün hissediyormuşum gibi hatırlıyorum. Bu devrimcilerin anıları ve özlemleri unutulmayacaktır. Kürdistan'da ve Türkiye'de özgürlük ve demokrasi gerçeklestirilerek bu anılara en iyi karşılık verilecektir.

Bu dava adamlarını halklarımızın şehitleri olarak görüyoruz. Ailelerine baş sağlığı, yoldaşlarına mücadelelerinde başarılar diliyoruz.

......

Kanlı Ayin-Hasan BILDIRICI

Savaş uçakları alçaktan uçuyor ve koca bombalarını bırakıyorlardı yemyeşil vadiye.

Toplar gürlüyor, mermiler ölüm kusuyordu.

Çiçekler, kuşlar, keklikler şaşkındı aniden gelen bu ölüm karşısında. Orman, daha ne oldugunu anlamadan cayır cayır yanmaya başlamıştı. Uçaklar birkez daha, bir vadiye ölümü getirmişlerdi.

Mercan vadisi sakinleri ve o günkü misafirleri, birer birer can veriyorlardı. Çiçekler ölmeden önce son güzel kokularını salıyorlardı. Kelebekler için zaten şöyle bir bakıp geçmekti dünyaya ölüm. Kuşlar yuvalarına hamle yaparken, boşluğa bir yaprak gibi düşüyorlardı. Bu anı gelen ölüm karşında en az şaşıranlar vadinin o günkü misafirleri idi. Hesaplarında bu da vardı. Siper alırken vadi tarıyordu gözleri, yanan ağaçlar, kaçışan kuşlar gözlerine çarptı. Hüzünle baktılar. Alevler içindeki vadiye. Son bakışlarını birbirlerine sakladılar. Bunun son bakışmaları olduğunu anlamışlardı. Aralarında aynı yastığa baş koymuş çiftler vardı. Bakışmaları bir özlem gibi düşüyordu vadiye.

......

Simdiye kadar en çok ölüm haberini Dersim'den mi aldık?

Yoksa, Cizre... Sırnak... Batman'dan mı?

Gabar veya Cudi mi?

Çığlık çığlığa

ve ölüm yitik bir anlama ne zaman dönüştü?

Eskiden biri ölünce camilerde sala verilirdi. Sehir halkı birinin öldüğünü böyle öğrenirdi. "Kim öldü?" sorusu kendiliğinden dile dökülürdü. Sonra da kim olursa olsun, ruhuna Fatiha okunurdu.

....

Baharın yaza aktığı günlerdi. Bir sis çökmüştü köyün üstüne aniden... Adam doğruldu, yanındaki karısı ve çocuklarının duyabileceği kadar alçak bir sesle "Büyük bir adam öldüğü zaman, böyle sis çöker ortalığa" diye mırıldandı. Çok geçmeden, kan davası nedeniyle öldürülen, hatırlı bir adamın haberi ulaştı köye.

Biri ölünce köylerde, gür sesli biri yüksek bir tepeye çıkıp bağırarak ölüm haberini duyururdu. Ölenin yası o anda tutulmaya başlanırdı. Kadınlar dövünür, ağıt yakmaya başlardı.

.....

Simdi artik ölüm, yitik bir anlam.

Artik ölüm haberleri çarsaf çarsaf kanlı fotoğrafları olarak önümüze atılıyor. Dersim'de öldürülen 17 insanın fotograflarını görünce, bütün diğer fotoğraflar peşi sıra geldi. Kesilen burunlar, kulaklar, delik deşik edilen cesetler.

Bize hatırlatıyorlar: Biz burdayız ve hala bunları yapmaya muktediriz. "Barış mı diyordunuz? Alın işte size barış!"

Biz de hatırlıyoruz, onlar hala orda ve etkin. Daha bize çok ölüm haberi gönderecekler.

Ama ölenlerin hala bir kimliği var. Bir ismi, boş bıraktığı bir yeri var.

Gazete haberlerine göre Mercan vadisinde 50 kişiyle buluşmuşsunuz!

Gece yarısı kurşunlara ve bombalara hedef olmuşsunuz.

Parçalanmış cesetlerinizle gelip gözlerimin önünde durmuşsunuz

Karşı taraftan hiç kimseyi vurmamışsınız

Ama „Terörist“ olarak damgalanmışsınız!

Karşımda duran parçalanmış cesetlerinizle terörizmi iyi anlatmışsınız!

Anladığım kadarıyla „yasalarını „ tanımamışsinız, vadide kongre yapmışsınız!

Kaderiniz hep böyle mi olacak?

Dersim dağlarında vurulmak!

Ardınızda hüzünlü bir geçmiş bırakmak

Ferhat Tunç`un acılı müziğine ilham olmak

Dersim`de yiğitlik destanları yazmak!

Ve hep vurmadan vurulmak!

Böyle mi gidecek Cafer, bir türlü bilemedin!

Bu kaderiniz nasıl bozulacak Aydın?

Senki hayat dolu, cıvıl cıvıl bir insandın

Biliyorsun zulüm altında sizi tanıdım

Bizimle en büyük kavgalara katıldın

Yenilgilerin acısını, zaferlerin gururunu sizinle yaşadım

Cafer`i hiç bir zaman zaten unutamadım

Hapishane duvarını delmiştik

Havalandırma deliğinden dört kat aşağı inmiştik

Demirleri tırnak makasının ağzıyla kesmiştik

Betonu bu demir bıçaklarla delmiştik

Tünelde karbondioksit çoğalınca körükle oksijen vermiştik

Cafer, gecenin geç saatlerinde körükçü arkadaşım

Tutsaklık yoldaşım

Suskun sırdaşımdı.

Onunla o uzun gecelerde neleri tartışmadım ki

Bana göre TİKKO`cular biraz romantik, fazla kopyatikti

Ama yiğitlikleri inkara gelinmezdi ki

Bir gece Cafer dedim, “buyrun” dedi gülerek

“Yiğitliğinizi severim ama çok kalıpçısınız” dedim gülümseyerek

“Buda nerden çıktı?” dedi düşünerek!

“İbrahim Kaypakkaya bir ispiyoncu muhtar cezalandırdı ya!”

“Evet kötü mü yaptı yani, söyle bana?”

“O belki kötü yapmadı, ama siz de hep muhtar vurmak zorunda değildiniz ya!”

Güzel bir gülücükle yanıt verdi bana

"Keşke İbrahim bir general cezalandırsaydı", dedim ona

“Neden ama?”

"O zaman memlekette tek genaral bırakmazdınız valla“

Cafer ve kocaman bir kahkaha...

Karşı taraftan hiç kimseyi vurmamışsınız

Ama "Terörist“ olarak damgalanmışsınız!

Karsimda duran parçalanmış cesetlerinizle terörizmi iyi anlatmışsınız!

Anılarımın yoldaşları Cafer Cangöz ve Aydın

Keşke sizinle birlikte o dağlarda olsaydım

Parçalanmış cesetlerinizi görüp,

Binlerce mermiyle vurulmasaydım,

Vurulduğunuzu ve parçalandığınızı,

Sizin gibi duyumsamasaydım.

Güle güle dağ çiçeklerim,

Güle güle ülkemin ayrı renkleri

Gülle güle ayrıksı bir kültürün sembolleri

Güle güle Dersim`in yiğitleri

Ölü bedenlerinizi ve ellerinizi öpüyorum.

UMUR HOZATLI